ผมเชื่อว่าทุกคนต้องมีนิสัยแปลกๆ อยู่กับตัว
ไอ้นิสัยประเภท เห็นแมวแล้วปวดอึ หรือไม่ก็ เห็นจิ้งจกแล้วง่วง
นิสัยบางอย่างก็เป็นปฏิกิริยาตอบสนองต่อการเรียนรู้และจดจำ
เช่น น้องหมาเห็นไม้กวาดวางอยู่เฉยๆ ก็กลัว เพราะเคยโดนตีด้วยไม้กวาด
แต่นิสัยบางอย่างของคนก็เกิดขึ้นจากปริมาณความกระแดะในสายเลือด
(ซึ่งผมก็ยอมรับว่าก็มีอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน ฮ่าๆ) 
มาดูกันดีกว่า ว่าปริมาณความกระแดะในสายเลือดของผมมันมากน้อยเพียงใด
- ผมไม่ชอบกลิ่นเปลือกส้ม ได้กลิ่นแล้วเวียนหัว (เริ่มต้นข้อแรกก็กระแดะมากซะแล้ว)
- แต่ส้มกับน้ำส้มกินได้นะไม่มีปัญหา
- เพราะตอนเด็กเคยโดนเพื่อนฉีดใยส้มใส่เสื้อ เหม็นเชี่ยๆ เลยฝังใจ ไม่ชอบ
- ผมไม่ชอบเสียงคนสั่งน้ำมูก เพราะ...หัวมันจิตนาการเห็นภาพไปด้วย อี๋...
- ผมไม่กินมะเขือเทศ เพราะรสชาติมันแหยะๆ
- ผมไม่กินเนื้อวัวเพราะมันเหม็น
- ผมไ่ม่ชอบปลาทอง (อยากฟังเหตุผลมั้ย? เล่ายาวนะ)
- ผมกลัวการเป่าลูกโป่ง, ไม่ชอบคนที่กำลังเป่าลูกโป่ง, และไม่ชอบเสียงสีลูกโป่งเอี๊ยดๆ
- เพราะตอนเด็กเคยเป่าลูกโป่งระเบิดคาปาก ผลคือปากเจ่อไปสี่วัน
- ผมกลัวงู
- ผมกลัวอะไรที่อยู่รวมกันเยอะๆ
- เช่นมด ถ้ามาตัวเดียวบี้แหลก แต่ถ้ามาเป็นกลุ่มแล้วอยู่กันเป็นฝูงๆ อี๋..ขนลุก
- ไม่รู้อะมันแบบ..มันเยอะอะ มันเป็นตะปุ่มตะป่ำๆ อธิบายไม่ถูก
- ผมไม่ชอบแสงไฟนีออน ชอบไฟสีส้มมากกว่า
- ผมไม่กินก๋วยเตี๋ยวเส้นเล็ก เพราะมันจืด ไม่อร่อย
- ผมปรุงราดหน้าไม่เป็น
- ผมชอบพูดคนเดียว และชอบพูดกับตัวเอง
- ผมชอบกลิ่นไอน้ำมันในปั๊ม ผมว่ามันหอมดี
- ผมไม่เที่ยวกลางคืน (ถ้าไม่โดนลากแกมบังคับ)
- เพราะตอน ม.4 เคยเกือบโดนตำรวจจับในผับ (แรดเที่ยวตั้งแต่เด็ก)
- คิดไม่ออกละ
ลองมาแชร์กันดูนะ
