2009/Sep/11

ผมเชื่อว่าทุกคนต้องมีนิสัยแปลกๆ อยู่กับตัว
ไอ้นิสัยประเภท เห็นแมวแล้วปวดอึ หรือไม่ก็ เห็นจิ้งจกแล้วง่วง
นิสัยบางอย่างก็เป็นปฏิกิริยาตอบสนองต่อการเรียนรู้และจดจำ
เช่น น้องหมาเห็นไม้กวาดวางอยู่เฉยๆ ก็กลัว เพราะเคยโดนตีด้วยไม้กวาด
แต่นิสัยบางอย่างของคนก็เกิดขึ้นจากปริมาณความกระแดะในสายเลือด
(ซึ่งผมก็ยอมรับว่าก็มีอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน ฮ่าๆ)
มาดูกันดีกว่า ว่าปริมาณความกระแดะในสายเลือดของผมมันมากน้อยเพียงใด

  • ผมไม่ชอบกลิ่นเปลือกส้ม ได้กลิ่นแล้วเวียนหัว (เริ่มต้นข้อแรกก็กระแดะมากซะแล้ว)
  • แต่ส้มกับน้ำส้มกินได้นะไม่มีปัญหา
  • เพราะตอนเด็กเคยโดนเพื่อนฉีดใยส้มใส่เสื้อ เหม็นเชี่ยๆ เลยฝังใจ ไม่ชอบ
  • ผมไม่ชอบเสียงคนสั่งน้ำมูก เพราะ...หัวมันจิตนาการเห็นภาพไปด้วย อี๋...
  • ผมไม่กินมะเขือเทศ เพราะรสชาติมันแหยะๆ
  • ผมไม่กินเนื้อวัวเพราะมันเหม็น
  • ผมไ่ม่ชอบปลาทอง (อยากฟังเหตุผลมั้ย? เล่ายาวนะ)
  • ผมกลัวการเป่าลูกโป่ง, ไม่ชอบคนที่กำลังเป่าลูกโป่ง, และไม่ชอบเสียงสีลูกโป่งเอี๊ยดๆ
  • เพราะตอนเด็กเคยเป่าลูกโป่งระเบิดคาปาก ผลคือปากเจ่อไปสี่วัน
  • ผมกลัวงู
  • ผมกลัวอะไรที่อยู่รวมกันเยอะๆ
  • เช่นมด ถ้ามาตัวเดียวบี้แหลก แต่ถ้ามาเป็นกลุ่มแล้วอยู่กันเป็นฝูงๆ อี๋..ขนลุก
  • ไม่รู้อะมันแบบ..มันเยอะอะ มันเป็นตะปุ่มตะป่ำๆ อธิบายไม่ถูก
  • ผมไม่ชอบแสงไฟนีออน ชอบไฟสีส้มมากกว่า
  • ผมไม่กินก๋วยเตี๋ยวเส้นเล็ก เพราะมันจืด ไม่อร่อย
  • ผมปรุงราดหน้าไม่เป็น
  • ผมชอบพูดคนเดียว และชอบพูดกับตัวเอง
  • ผมชอบกลิ่นไอน้ำมันในปั๊ม ผมว่ามันหอมดี
  • ผมไม่เที่ยวกลางคืน (ถ้าไม่โดนลากแกมบังคับ)
  • เพราะตอน ม.4 เคยเกือบโดนตำรวจจับในผับ (แรดเที่ยวตั้งแต่เด็ก)
  • คิดไม่ออกละ
แล้วคุณล่ะครับ กระแดะมากน้อยแค่ไหน
ลองมาแชร์กันดูนะ

2009/Sep/09

เป็นนิทรรศการที่จะจัดขึ้นในวันที่ 03/10 -10/10 นี้ครับ
ชื่องานก็น่าจะอธิบายอะไรๆ ได้แล้วว่าเป็นนิทรรศการเกี่ยวกับอะไร
สำหรับใครที่จะมาซื้อสินค้าโอท็อปไม่ต้องมานะครับ ไม่มีขาย งานนี้ขายไอเดีย
รายละเอียดงานเพิ่มเติมสำหรับผู้ที่สนใจ จิ้มตรงนี้เลยเจ้า >>Click Me!<<

พูดถึงงานออกแบบแล้ว ก็ไม่เคยนึกเลยว่าตัวเองจะได้มาทำอาชีพตรงนี้
ผมเรียนจบคอมพิวเตอร์ธุรกิจมานะ ไม่มีพื้นฐานด้านการออกแบบแม้แต่น้อย
ตอนเรียนมัธยมก็ไม่มีหัวทางด้านนี้เลย ดรอว์อิ้งก็ไม่เป็น วาดรูปก็ห่วย
ไร้สมรรถนะในด้านศิลปะอย่างสิ้นเชิงเลยก็ว่าได้

มาเริ่มชอบเอาจริงๆ จังก็ตอนปีสอง ปีสาม
ตอนนั้นไดอารี่ออนไลน์กำลังฮิตติดชาร์ตพอๆ กับ facebook ในตอนนี้
สมาชิกแต่ละคนก็แม่งแบบว่าประโคมมันเข้าไป ทำให้ไดฯ มีกิมมิค
ใส่โค้ดนั่นนี่ แต่งได ถ่ายรูป ทำสีสกรอล์บาร์ เมาส์กระพริบ หิมะตก โอ๊ยสารพัด
แบบว่ารกเชี่ยๆ ไม่รู้ว่าใครเคยผ่านสมรภูมิไดอารี่ตอนนั้นมาบ้าง?

จากจุดนั้น, มันก็ทำให้ผมเริ่มที่จะสนใจอะไรในด้านนี้อย่างเป็นจริงเป็นจังขึ้นมา
และในที่สุดก็กลายมาเป็นอาชีพอยู่ในทุกวันนี้ เอ้อ..แปลกดีเหมือนกันเนาะ
แต่ผมก็ชอบอาชีพตรงนี้นะ สนุกดีได้คิดอะไรเยอะแยะ งานหนัก แต่สนุก
"ถ้าคุณได้ทำงานที่คุณรัก ตลอดชีวิตนี้คุณก็ไม่ต้องทำงานอีกเลย" เคยได้ยินใครพูดอะไรเทือกๆ นี้ล่ะ

ปล, ตอนนี้อยากเรียนถ่ายรูปจัง ใครพอมีที่เีีรียนดีๆ แนะนำบ้างครับ